Meehelpen? Ga naar etymologieWiki

 

Jaarwoord generator van Genootschap Onze Taal

 

zwaffelen - (dial.)

Dialectwoordenboeken en woordenboeken van variëteiten van het Nederlands

F. Debrabandere (2010), Brabants etymologisch woordenboek: de herkomst van de woordenschat van Antwerpen, Brussel, Noord-Brabant en Vlaams-Brabant, Zwolle

zwaffelen, ww.: waggelen, heen en weer bewegen. Door wisseling f/ch, v/g uit zwaggelen, naast waggelen; zie zwak.

Overige werken

Julius Pokorny (1959), Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch, Bern.

su̯ep-2, sup-, su̯eb- ‘werfen, schleudern, schütten’

Ai. svapū́ ‘Besen’; aksl. svepiti sę ‘agitari’; schwundstuf. sъpǫ, suti ‘schütten, streuen’, Iter. sypati ‘schütten’, rasypati ‘ausstreuen’; sunǫti ‘effundere’, sъpъ ‘Haufe’ (aber lit. sùpti ‘schaukeln, wiegen’ eher zu seu- ‘biegen’); lat. supō, -āre ‘werfen’, dissipō, -āre ‘auseinanderwerfen, zerstreuen’, obsipō, -āre ‘entgegensprengen (Wasser), vorwerfen’, insipere ‘hineinwerfen’;
germ. *svab- und *svap- (idg. *su̯eb-) in aisl. sōfl ‘Kehrbesen’ (*swōƀala-), svāf n. ‘Speer’; ags. ge-swōpe f. ‘Abfall, Kehricht’ (isl. sópa ‘fegen’ ist engl. Lw.); nd. swabbeln ‘(von Wasser u. dgl.) hin- und herschlagen, wogen’, nhd. schwapp-en, -eln, -ern u. dgl.

WP. II 524, WH. I 356 ff., Trautmann 293, Vasmer 3, 57.

Hosted by Instituut voor de Nederlandse Taal