Meehelpen? Ga naar etymologieWiki

 

Jaarwoord generator van Genootschap Onze Taal

 

mijn - (bez. vnw.)

Etymologische (standaard)werken

M. Philippa, F. Debrabandere, A. Quak, T. Schoonheim en N. van der Sijs (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands, 4 delen, Amsterdam

mijn 1 vnw. 1e pers. ev.
Onl. mīn ‘van mij’ in lif min ‘mijn leven’ [10e eeuw; W.Ps.]; mnl. mijn [1267; CG I].
Oorspr. de genitief enkelvoud van het zelfstandige persoonlijk voornaamwoord voor de 1e pers. ev., zie → mij.
Os. mīn (mnd. mīn); ohd. mīn (nhd. mein); ofri. mīn (nfri. myn); oe. mīn (ne. mine, my); on. mínn (nzw. min); got. meins; < pgm. *meina- ‘van mij’.
Verwant met: Latijn meī; Grieks eméo, meo; Sanskrit máma, me; Litouws manę~s; Oudkerkslavisch mene; Hittitisch ammēl; < pie. *h1mei, *h1méne (genitief), hoewel de precieze formele verhoudingen niet altijd even duidelijk zijn.
Zie ook → dijn.

P.A.F. van Veen en N. van der Sijs (1997), Etymologisch woordenboek: de herkomst van onze woorden, 2e druk, Van Dale Lexicografie, Utrecht/Antwerpen

mijn1* [bez. vnw.] {oudnederlands mīn 901-1000, middelnederlands mijn} oudsaksisch, oudhoogduits, oudfries, oudengels mīn, oudnoors minn, gotisch meins; uit de 2e nv. van ik: mijns, van dezelfde i.-e. stam als mij, pers. vnw.: middelnederlands, oudnederlands, oudsaksisch, oudfries mi, oudhoogduits mir, naast mih, oudengels me, oudnoors mēr, naast mik, gotisch mis, naast mik; buiten het germ. latijn meus, oudpruisisch mais, oudkerkslavisch mojĭ, hettitisch -miš [mijn], latijn me (4e nv.), grieks me, oudiers [ik], oudperzisch, oudindisch mām [mij].

J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek, Leiden

mijn 2 bez. vnw. mnl. mijn, onfrank. os. ohd. ofri. oe. mīn, on. mī̌nn, got. meins < germ. *mīna-, dat gevormd is van *mī < idg. *mei, locatief van de stam *me, die ook voorkomt in de verbogen vormen van het pers. vnw. ik, zoals mij, me, mnl. mi, onfrank. mi, os. ofri. mi, ohd. mir, oe. me, on. mer, got. mis. — lat. meus, osl. mojĭ, opr. mais ‘mijn’. Voor de stam *me vgl. nog gr. emé-ge = os. mik, ohd. mih, oe. mec, on. got. mik. — Zie ook: mijnen.

N. van Wijk (1936 [1912]), Franck's Etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, 2e druk, Den Haag

mijn II bez. vnw., mnl. mijn. — onfr. ohd. mîn (nhd. mein), os. ofri. ags. mîn (eng. myr mine), on. mînn, got. meins “mijn”. Dit germ. *mîna- is met het idg. formans -no- gevormd van idg. *mei, dat evenals *moi een gen. (ook dat. loc.) was van den stam *me-, die aan de oblique casus van het pers. vnw. van den 1. persoon enk. ten grondslag ligt. Van *mei, *moi zijn ook lat. meus, obg. mojĭ, opr. mais “mijn” gevormd. Evenals mijn zijn dijn en zijn I gevormd. Vgl. den verbogen casus van het persoonlijk vnw. ik, nml. mij, me, mnl. mī̆ = onfr. mī̆, ohd (nhd.) mir, os. ofri. mī̆, ags. mē̌ (eng. me), on. mêr, got. mis, den — alleen germ. — datiefvorm, die in de oude westgerm. diall. behalve het Ohd. ook als accus. voorkomt. De oorspr. accus.-vorm is ohd. mih (nhd. mich), os. mik, ags. mec, on. got. mik, op de e- na = gr. emége.

J. Vercoullie (1925), Beknopt etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, Den Haag / Gent

mijn 1 bijv.(van mij), Mnl. id., Os. mîn + Ohd. mîn (Mhd. id., Nhd. mein), Ags. mín (Eng. mine, my), Ofri. mín, On. minn, Go. meins: z. voorts mij en dijn.

Dialectwoordenboeken en woordenboeken van variëteiten van het Nederlands

F. Aarts (2017), Etymologisch Dictionairke vaan ’t Mestreechs, Maastricht

miene, mien, mie (bez. vnw.) mijn; Sermoen euver de Weurd (18e eeuw) mien, mijn, Aajdnederlands min <901-1000>.

S.P.E. Boshoff en G.S. Nienaber (1967), Afrikaanse etimologieë, Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns

men II [+]: by Trig (lRo T DLT 248-9) as verswakte vorm v. Ndl. mijn, nl. m’n – Afr. my, subst. myne.

my I: bes. vnw., ook voorwv. v. pers. vnw. ek, beantw. ondersk. a. Eng. my en me en a. Ndl. mijn/m’n en mij/me (v. Scha TO 92” 101-2), vgl. ook men II by Trig, as pers. vnw. verb. m. Lat. , akk. v. ego, en Gr. (e)mou/(e)moi/(e)me as verboë vorms v. egō.

myn II [+]: vroeër in Afr. nog as bes. vnw., nog as men by Trig (v. men II) en blb. nog later as voorwv. v. pers. vnw. behou – gesubst. myne soos syne, maar nie m’n soos s’n nie, v. verder my I.

Uitleenwoordenboeken

N. van der Sijs (2010), Nederlandse woorden wereldwijd, Den Haag; met aanvullingen uit Uitleenwoordenbank 2015

mijn ‘bezittelijk voornaamwoord’ -> Chinees-Maleis mèyn ‘bezittelijk voornaamwoord’; Negerhollands mi ‘bezittelijk voornaamwoord’.

Dateringen of neologismen

N. van der Sijs (2001), Chronologisch woordenboek: de ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, Amsterdam

mijn* bezittelijk voornaamwoord 0901-1000 [WPs]

Overige werken

Woordenboek der Nederlandsche taal (WNT) & Middelnederlandsch woordenboek (MNW) & Vroegmiddelnederlands woordenboek (VMNW) & Oudnederlands woordenboek (ONW) – alle onderdeel van de Geïntegreerde Taalbank (GTB)

Zoek dit woord op in het WNT, MNW, VMNW, ONW.

Hosted by Meertens Instituut