Meehelpen? Ga naar etymologieWiki

 

Jaarwoord generator van Genootschap Onze Taal

 

lente - (voorjaar)

Etymologische (standaard)werken

M. Philippa, F. Debrabandere, A. Quak, T. Schoonheim en N. van der Sijs (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands, Amsterdam

lente zn. ‘voorjaar, jaargetijde tussen winter en zomer’
Onl. lentin in de samenstelling lentinmanoth ‘lentemaand, maart’ [ca. 1050; CG II-1, 122]; mnl. leinten ‘lente’ [1240; Bern.], ook lente- in de samenstelling lentelec ‘als in de lente’ [1240; Bern.], lentin. somer. heerfst. ende winter [1285; CG II], in dien lenten ‘in de lente’ [1289; CG I], toer onse vrouwen missen der lente ‘op de dag van het Mariafeest in de lente (Maria-Boodschap, 25 maart)’ [1331; MNW wiltganc].
Mnd. lenten; ohd. lenzin, lengizi(n), langez (nhd. dial. Länges, Langis), lenzo ‘voorjaar’ (nhd. Lenz, in de standaardtaal vervangen door Frühling); oe. lencten (ne. Lent ‘vastentijd’). Men voert deze woorden meestal terug op een samenstelling pgm. *langa-tina-, letterlijk ‘lange dagen’: de lente is de periode waarin de dagen langer worden. Voor het eerste lid zie → lang. Pgm. *tina- ‘dag’ komt in het Germaans verder alleen voor in got. sinteins ‘dagelijks’ maar heeft wel diverse Indo-Europese verwanten.
De lente is eigenlijk de periode van de lengende dagen; misschien moet men daarom uitgaan van een afleiding *langat-īn- bij een werkwoord *langat-jan- ‘verlengen, langer worden’. Hoewel *-īn- een frequent achtervoegsel is voor abstracta, hoort bij een werkwoord op *-atjan- echter meestal een abstractum op *-atja- (Krahe/Meid III, 176).
De -g- is in sommige vormen, waaronder de Nederlandse, uitgevallen door assimilatie.
Met het bovengenoemde woord voor ‘dag’ zijn verwant: Latijn -din- in nūndinae ‘weekmarktdag’; Sanskrit dīna- ‘dag’; Litouws dienà ‘dag’; Oudkerkslavisch dĭnĭ ‘dag’ (Russisch den'); Oudiers trēdenus ‘periode van drie dagen’; < pie. *dein-, din-, afleiding van pie. *dei- (IEW 183-187) zoals in Latijn diēs ‘dag’, zie → joviaal, → journaal 1 en → dies.
De oorspr. mnl. vorm was lenten. Periodeaanduidingen komen vaak voor in verbogen vormen, in dit geval (in, enz.) lentene. In een verzwakte vorm lenten kon -en geïnterpreteerd worden als uitgang van de zwakke verbuiging, waardoor een nominatief lente kon ontstaan.
In vergelijking met de erfwoorden → zomer en → winter, die alle Germaanse talen met elkaar gemeen hebben en die ook verwanten hebben in de andere Indo-Europese talen, bestaat er in de namen van de tussenliggende seizoenen, lente en → herfst, meer variatie, zoals: Fries maitijd, letterlijk ‘meitijd’; Scandinavisch vår, Noord-Fries wos, uurs (Oudfries wārs, wars, wērs), overeenkomend met Latijn ver ‘lente’. Lente is alleen West-Germaans. Ook in het Nederlands bestaan voor deze seizoenen alternatieve namen: voorjaar resp. najaar.

P.A.F. van Veen en N. van der Sijs (1997), Etymologisch woordenboek: de herkomst van onze woorden, 2e druk, Van Dale Lexicografie, Utrecht/Antwerpen

lente1* [voorjaar] {lente(n), lentene 1050} oudsaksisch lentin, oudhoogduits len(gi)zin, oudengels lengten (engels lent [vastentijd]), samengesteld uit lengen en een tweede lid dat in gotisch sinteins [dagelijks] voorkomt, vgl. litouws diena, oudkerkslavisch dĭnĭ, oudindisch dina- [dag], verwant ook met latijn dies [dag]; de betekenis is dus: het lengen der dagen.

J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek, Leiden

lente znw. v., mnl. lenten, lentijn m.v. zeldzamer lente. In het ohd. komen de volgende vormen voor: 1. lenzo m. (nhd. lenz) vgl. mnd. lente, linte m.v.; 2. lengizin, lenzin m., mnl. mnd. lenten, m.v., oe. lencten m. (ne. Lent ‘vastentijd’); 3. langez (opper-nhd. länges). Al deze woorden zijn afleidingen van lang en duiden dus op het jaargetijde, waarin de dagen lengen. — Men voert de vorm ohd. langez, lengizin terug op een grondvorm *langat-tin, waarvan het 2de lid *tī̌na ‘dag’ zou betekenen, vgl. got. sinteins ‘dagelijks’ en dat verder te verbinden zou zijn met oi. dína-, osl. dĭnĭ, lit. dienà, opr. akk. deinam ‘dag’, lat. nundinae de markt op de negende dag (IEW 186), dat verder verwant is met de naam van de idg. hemelgod: lat. Juppiter, gr. Zeús oi. Dyaus en germ. Tīwaz.

Julius Pokorny (1959), Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch, Bern.

dei-1, dei̯ǝ-, dī-, di̯ā- ‘hell glänzen, schimmern, scheinen’, (älter ‘*Strahlen werfen’?)

Ai. dī́-dē-ti ‘scheint, leuchtet’, 3. Pl. dīdyati, Impf. 3. Sg. ádīdēt, Imper. 2. Sg. didīhí, su-dī-tí-ḥ) ‘schönen Glanz habend’, Kaus. dīpáyati ‘entzündet, erhellt’, dī́pyate ‘flammt, strahlt, scheint’ (über dīvyati s. unten), dīdi- ‘scheinend’ (auf Grund von dī́-de-ti); ähnliches *doi-d-o- (gebrochene Redupl.) in anord. teitr ‘heiter, froh’ (eigentl. ‘strahlend’), ags. tǣtán ‘liebkosen’, tāt- (in Namen) ‘froh’, ahd. zeiz ‘zart, anmutig’ (vgl. heiter sowohl ‘klar’ als ‘froh’; Uhlenbeck Ai. Wb. 126); vielleicht hierher auch lit. dìdis ‘groß’ als ‘ansehnlich’;
gr. hom. δέατο ‘videbatur’, δεάμην· ἐδοκίμαζον, ἐδόξαζον Hes., arkad. Konj. δεά̄τοι, hom. Aor. δοάσσατο ‘erschien’, Konj. δοάσσεται, gegenüber arkad. Aor. δεά[σε]τοι mit ο nach ἔδοξε, Schwyzer Gr. Gr. I 6816; hom. δέελος ‘sichtbar’ (*δει̯ελος; mit metr. Dehnung εὐδείελος), δῆλος ds. (aus *δέι̯αλος, woraus auch Hesychs δίαλος; hom. ἀρίζηλος ‘sehr deutlich, klar’ (aus *δι̯η-λός);
*doilo- vermutlich in ags. sweo-tol (aus *tāl) ‘offenbar, deutlich, klar, und in mir. dōel ‘Käfer’ (‘glänzend schwarzes Insekt’) sowie im ir. Flußnamen Daol (*doilā) als ‘die glänzende’. Hierher wohl auch lit. dailùs ‘zierlich, hübsch’, dáilinti ‘glätten, schmücken’.
Mit Formans -tlo- vermutlich hierher das nur im Kompositum vorkommende germ. *tīþla- : zīdal-, nhd. Zeidel-, nd. tīl- ‘Honig’ (‘Klarheit, Glanz - klarer Honig’).
Gegen Pedersens Heranziehung von hett. te-eš-ḫa- ‘träumen’ (Muršilis 69) s. Couvreur Ḫ 53 und oben S. 178.
u̯-Erweiterung: dei̯eu- (: di̯éu-, diu̯-, di̯u-) leuchtender, göttlich verehrter Himmel und leuchtender Tag:
Diphth. St. Nom. di̯ēus (dii̯ēus), Akk. di̯ēum, Vok. di̯ĕu, Lok. di̯éu̯i und di̯ēu, Dat. diu̯éi, Gen. diu̯-és, -ós; di̯ēus-pǝtēr ‘Himmelvater’.
ai. dyā́uḥ (diyā́uḥ) ‘Himmel’, Akk. dyā́m, Lok. dyáví, diví, Dat. divḗ, Gen. diváḥ (und dyōḥ), Instr. Pl. dyú-bhiḥ;
gr. Ζεύς (= dyāú-ḥ), Akk. Zῆν (= dyā́m), Vok. Ζεῦ (*di̯ĕu), Gen. Δι(ϝ)ός, Dat. (Lok.) Δι(ϝ)ί (Ζῆν zog Ζῆνα, Ζηνός, Zηνί nach sich; über Ζάς bei Pherekydes von Syros s. Schwyzer Gr. Gr. I 5774); der Gen. *diu̯es in thess. Διες-κουριάδεω, prien. Διες-κουρίδου (Schwyzer Gr. Gr. I 547);
im Lat. hat sich das alte Paradigma in zwei gespalten, die den Namen des obersten Gottes und den ‘Tag’ bezeichnen; ähnlich im Osk. und Umbr.:
lat. Iuppiter aus Iū-piter, umbr. Jupater Vok. = Ζεῦ πάτερ, zum Nom. ai. dyā́ušpitā́ ‘Vater Himmel’, Ζεὺς πατήρ, Dat. umbr. Iuvepatre, illyr. (Hes.) Δει-πάτυρος; lat. Gen. Iouis (altlat. auch Diovis, auch als Nom.), osk. Diúveí ‘Iovi’, íuvilam, älter diuvilam ‘*iovilam’, iúvilas ‘*iovilae’ usw., vgl. GentilN lat. Iūlius (*Iovilios); lat. Diēspiter (wovon flamen Diālis) mit nach dem Akk. d()i̯ēm geneuertem Nom. diēs, der in der Bed. ‘Tag’ sonst herrschend wurde, während zur Bezeichnung des ‘Himmelsgottes’ die Ablautstufe *di̯ou̯- aus *di̯eu- unter dem Drucke des Vok. *di̯eu- durchgeführt wurde (bis auf Diēspiter, auch umbr. Di, Dei ‘divom, dive’, kontrahiert aus diē-, so daß Di(m) = *diēm); der alte Nom. *diūs aus *di̯ēus noch in dem nebenVēdiovis, Vēiovis stehenden Vē-diū̆s ‘alt-röm. Unterweltsgott’;
in der Bed. ‘Tag’ lat. diēs s. oben (m.; als f. in der Bed. ‘Termin, Frist, Zeit’ vermutlich nach nox), doch daneben der ältere Nom. di̯ēus noch in nu-diū̆s tertius ‘nun ist der 3. Tag’, ferner diū ‘bei Tage’ (Lok. *di̯ēu̯ oder *di̯ōu), ‘den Tag lang’, daraus ‘lange’. Deminutiv lat. diēcula ‘eine kurze Frist’, osk. [d]iíkúlús ‘Tage’, zicolo m. ‘Tag’;
air. dīe, proklitisch dīa ‘Tag’ (aus nach dem Akk. *dii̯ēm geneuerten *dii̯ēs), cymr. dydd, corn. deth, dyth, bret. deiz ‘Tag’ (ebenso); air. in-dīu ‘heute’, cymr. usw. he-ddyw ‘heute’ (zunächst aus *-dii̯ū, das wohl = lat. diū).
Von der Ablautstufe diu̯- in der Bed. ‘Tag’;
ai. dívā ‘am Tage’, divḗdivē ‘Tag für Tag’ (divám Nom. sonst ‘Himmel’), naktáṁdivam ‘Nacht und Tag’, sudivám ‘ein schöner Tag’, sudivá-ḥ ‘einen schönen Tag habend’, arm. tiv ‘Tag’, gr. ἔνδῑος ‘mitten am Tage (erscheinend)’ (auf Grund von *ἐν διί, vgl. ἐννύχιος); lat. dius, interdius ‘tags, untertags’ (mit lat. Synkope aus dem Gen. *diu̯ós); bi-, tri-duum (*diu̯om) ‘Zeitraum von zwei, drei Tagen’;
es-St. diu̯es- vorausgesetzt von ai. divasá-ḥ ‘Tag’, formell zu dak. διεσεμα ‘Königskerze, Fackelkraut’, wohl aus *diu̯esemā ‘Leuchtpflanze’ (Detschev, Dak. Pflanzenn. 14 ff.); aber gr. εὔδῐος (*εὔ-διος) ‘heiter’, älter εὐδία ‘heiteres Wetter’, zu ai. su-divám (oben); vgl. Sommer Nominalkomp. 73 ff.
*diu̯ios in ai. divyá-, diviá- ‘himmlisch’, divyā́ni ‘die himmlischen Räume’, gr. δῖος (aus *διιος, Schwyzer Gr. Gr. I 472a) ‘göttlich’, lat. dīus ‘göttlich’ (verschieden von dīvus!), dīum ‘Himmelsraum’, sub dīo; Diāna aus *Diviāna, die zur Mondgöttin *Diviā Gehörige (?); vgl. etr. Tiv ‘luna’, tives ‘Monate’, nach Kretschmer Gl. 13, 111 f. aus ital. *diviā, und orph. Πανδῖα ‘Selene’ aus *παν-διιᾰ ‘Allerleuchterin’.
Ablautstufe di̯u- in ai. dyu-mnám ‘Himmelsherrlichkeit’, dyu-mánt- ‘hell, licht’, verbal dyut- ‘leuchten’ in dyṓtatē, Aor. ved. ádyaut ‘leuchtet’ (mit t wohl nach śvit- ‘hell sein’); vgl. auch aksl. dъždь ‘Regen’, russ. dožd’, ačech. dešč, usw., aus *dus-di̯u- ‘schlechtes Wetter’, Trubetzkoj Z. sl. Ph. 4, 62 ff.
o-St. déiu̯o-s ‘Gott, Himmlischer’:
ai. dēvá-ḥ ‘Gott’ (dēvī́ ‘Göttin’), av. daēva- ‘Dämon’;
lat. deus und dīvus, bei des aus dem Paradigma *deiu̯os (> deos), Gen. *deiu̯ī (> dīvī); osk. deívaí ‘divae’ (osk. deivinais = lat. dīvīnis; umbr. deueia ‘divinam’; osk. deiuatud ‘iurato’ = lett. dievâtiês ‘schwören’; lat. dīves ‘reich’, eigentl. ‘der unter dem Schutz der Götter Stehende’, wie slav. bogatъ, s. Schulze KZ. 45, 190);
gall. GN Dēvona, PN Dēvo-gnāta, air. dia, Gen. ‘Gott’, acymr. duiu-(tit) ‘Gott(heit)’, mcymr. ncymr. duw, acorn. duy, bret. doué ‘Gott’;
anord. tīvar Pl. ‘Götter’ (*deiu̯ōs) sowie anord. Tȳr (agerm. teiwaz) ‘der Kriegsgott’, ags. Tīg, Gen. Tīwes ‘Mars’, ahd. Zīo, Zio;
apreuß. deiw(a)s, lit. diẽvas ‘Gott’ (deivė̃ ‘Göttin, Gespenst’ aus *deiu̯i̯ā, diẽvo sūnẽliai ‘Himmelssöhne’, finn. Lw. taiwas ‘Himmel’), lett. dìevs (verbale Ableitung liegt vor in lit. deivótis ‘Adieu sagen’, lett. dievâtiês s. oben), vgl. Trautmann 50, Mühlenbach-Endzelin I 484, 485 f. Dagegen sind aksl. divъ m. ‘Wunder’, divo, -ese n. ds. (-es-St. wohl erst nach čudo, -ese ds), divьnъ ‘wunderbar’, nicht vom Begriff ‘Gott, Göttliches’ ausgegangen, sondern (wie θαῦμα von θεάομαι) stellen sich zu klr. dyvl’ú, dyvýty sja ‘schauen’, čech. dívam se ‘schaue, betrachte’, das sich zu ai. dī́-de-ti ‘leuchtet’ in der Bed. verhält wie z. B. mhd. blick ‘Glanz, Blitz’ und ‘Blick der Augen’, nhd. glänzen : slav. ględati ‘schauen’.
en-St. *deien- (thematisch deino-, dino-) nur in der Bed. ‘Tag’:
ursprüngl. kons. noch in aksl. dьnь, Gen. dьne ‘Tag’; ai. dína-m (bes. in Kompos. ‘Tag’, lat. nundinae ‘der an jedem neunten Tag gehaltene Markt’, air. denus ‘spatium temporis’, trēdenus ‘triduum’; alb. gdhinj ‘mache Tag’ aus *-di-n-i̯ō; hochstufig lit. dienà, lett. dìena, apr. Akk. f. deinan ‘Tag’ (Mühlenbach-Endzelin I 432 f., Būga Kalba ir. S. 227 f.); got. sinteins ‘täglich, immerwährend’; vielleicht hierher ahd. len(gi)zin ‘Lenz’ aus *langat-tin als ‘lange Tage habend’.
Kretschmer führt gr. Tιν-δαρίδαι ‘Zeussöhne’, etr. Tin, Tinia ‘Juppiter’ auf ein vorgr. Tin- ‘Diespiter’, bzw. ital. *Dinus (idg. *din- ‘Tag, Himmel’) zurück (Gl. 13, 111; 14, 303 ff., 19, 207; s. auch Schwyzer Gr. Gr. I 65); aber die ältere Form ist Τυνδαρίδαι!
r-Erweiterung dēi-ro-, dī-ro- in:
germ. *tēra- (*dēi-ro-) und *tīra- (*dīro-) in ahd. zēri, ziari ‘kostbar, herrlich, schön’, ziarī ‘Schönheit, Zier’, ziarōn ‘zieren’, mnd. tēr ‘Glanz, Ruhm, Gedeihen, gute Beschaffenheit’, tēre und tīre ‘Beschaffenheit, Art und Weise’, ags. as. tīr ‘Ehre, Ruhm’, anord. tīrr ds.; norw. dial. tīr ‘Ausguck, Spähen, Leuchten, Glanz’, tīra ‘gucken, funkeln’;
dazu lit. dyrė́ti, dýroti ‘gaffen, lauern’, dairýtis, lett. daīrîtiês ‘umhergaffen’, apr. endyrītwei (u. dgl., siehe Būga Kalba ir. s. 227 f., Mühlenbach-Endzelin I 432 f.) ‘ansehen’ (aber bulg. díŕъ ‘suche’ bleibt fern, s. Berneker 201);
toch. A tiri ‘Art und Weise’.
Über hitt. šiwat- ‘Tag’, šiwanni- ‘Gott’ (aus *di̯ēu-?), hierogl.-hitt. tina- ‘Gott’, šijāri ‘erscheint’ (*di̯ā-?) s. Pedersen Hitt. 57, 175 f.
Zu ai. dī́vyati ‘spielt, würfelt’ (angeblich ‘wirft das Auge’) vgl. mit anderen Ablautstufen dyūtám ‘Würfelspiel’, ferner dēvanam ‘das Spiel, Würfelspiel’, und oben dyṓtate ‘leuchtet’, dyutiḥ ‘Glanz’, dyumánt- ‘hell, licht’. Ob hierher auch av. ā-dīvyeinti ‘bemühen sich worum’ als ‘es worauf abgesehen haben’? Vgl. Wackernagel, Berl. Sbb. 1918, 396 f.
Daß unsere Wz. als ‘vibrierendes Licht’ mit deiǝ- ‘eilen, wirbeln’ ursprgl. eins gewesen sei, scheint denkbar.

WP. I 772 f., WH. I 345 f., 347, 349 f., 355, 357 f., 727, 732, 860, Schwyzer Gr. Gr. I 576 f.

N. van Wijk (1936 [1912]), Franck's Etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, 2e druk, Den Haag

lente znw., mnl. lenten (-ijn) m. (v.); lente is zeldzamer. Het Ohd. kent 1. lenzo m. (nhd. lenz) = mnd. lente, linte m. v. “lente”, 2. lengizin, lenzin m. = mnl. mnd. lenten m. v., ags. lencten m. (eng. Lent “vastentijd”), 3. langeӡ (nog opper-du. länges e.dgl.). De eerste vorm veronderstelt een grondvorm *laŋӡ(i)tjan-, -(a)tjan-, de 3. *laŋӡata- (-ita-), de 2. *laŋӡitina- (*laŋӡit-tina-?). Wsch. zijn al deze vormen als afll. van lang op te vatten: bet. “lange dag”? of “met lange dagen”? Deze grondbet. zou mooi bevestigd worden, als men terecht in ’t tweede lid van ohd. lengizin het woord *tī̆na- “dag” zag, dat ook in got. sin-teins “dagelijksch,voortdurend” bewaard is: vgl. buiten ’t Germ. ier. tre-denus “tri-duum”, lat. nun-dinae “om de 9 dagen gehouden markt”, obg. dĭnĭ, lit. dënà, oi. dína- “dag”, alb. ditɛ (*din-tɛ?) “id.”. Aangezien echter 1. en 3. afll. en geen samenstt. zijn, is dat ook voor 2. waarschijnlijker.

C.B. van Haeringen (1936), Etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, Supplement, Den Haag

lente. Ags. ook lenten.

J. Vercoullie (1925), Beknopt etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, Den Haag / Gent

lente 1 v., Mnl. lente(n) + Ohd. lenzo (Mhd. lenze, Nhd. lenz); daarnevens Ohd. lengiz en lengizin, Ags. lencten (Eng. lent = vastentijd): afl. van lang 1 met bet. de tijd van het lengen der dagen. (z. lint).

Dialectwoordenboeken en woordenboeken van variëteiten van het Nederlands

F. Debrabandere (2011), Limburgs etymologisch woordenboek: de herkomst van de woorden uit beide Limburgen, Zwolle

lens 1, zn., in uitdr. de lens is daar ‘de zon komt te voorschijn’. Lenz is een oud Duits woord voor ‘lente’, bv. es lenzt ‘het wordt lente’; nu vooral overdr. bv. Lenz haben ‘een makkelijk leventje hebben’. Het is met Duitse klankverschuiving hetzelfde woord als Ndl. lente en is afgeleid van lang. De lente is nl. de tijd waarop de dagen langer worden.

S.P.E. Boshoff en G.S. Nienaber (1967), Afrikaanse etimologieë, Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns

lente: bep. jaargety; Ndl. lente (Mnl. lente(n), by Kil lente), Hd. lenz, Eng. lent (vastetyd), hou blb. verb. m. lang (q.v.), d.w.s. jaargety wanneer d. dae langer word.

J. du P. Scholtz (1961), Afrikaanse woorde en uitdrukkinge - eiegoed of erfgoed?, uitgegee deur Edith H. Raidt, in: Tydskrif vir Geesteswetenskappe, pp. 235-290

Lenter, snw. In verbinding met lang: ’n lang lenter, ’n lang, slungelagtie persoon. – Ek vind die woord in die Ndl. Wdb. nie opgeteken nie. Egter by Kil. “langh-lenter, longurio: homo ineptè longus ad modum longurii.” Verder Ter Laan 1267: “Lange linter, lang en smal person;” Dijkstra II, 124: “Linter (lange) slungel. ’t Is sa ’n lange linter.” Nog Corn. en Vervl. 744: “Langelente(n), lange, magere mensch;” Dek 52: “lange lente, een lang dun waggelend mensch.” In Wesvl. word lente gebruik vir ’n lui vroumens (Ndl. Wdb. VIII, 1585).

Uitleenwoordenboeken

N. van der Sijs (2010), Nederlandse woorden wereldwijd, Den Haag; met aanvullingen uit Uitleenwoordenbank 2015

lente ‘voorjaar’ -> Fries linte ‘voorjaar’; Papiaments lènte (ouder: lente) ‘voorjaar’.

Dateringen of neologismen

Nicoline van der Sijs (2015-heden), Jaarwoordenzoeker ‘Een woord uit elk jaar 1800-heden’, zie ook bij Onze Taal

Een nieuwe lente en een nieuw geluid [gevleugeld woord] (1889). In 1889 vindt de publicatie plaats van Mei van de bekende Tachtiger Herman Gorter (1864-1927) met de veel geciteerde beginregel “Een nieuwe lente en een nieuw geluid”.

N. van der Sijs (2001), Chronologisch woordenboek: de ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, Amsterdam

lente* voorjaar 1050 [CG II1, 122]

Overige werken

Woordenboek der Nederlandsche taal (WNT) & Middelnederlandsch woordenboek (MNW) & Vroegmiddelnederlands woordenboek (VMNW) & Oudnederlands woordenboek (ONW) – alle onderdeel van de Geïntegreerde Taalbank (GTB)

Zoek dit woord op in het WNT, MNW, VMNW, ONW.

Hosted by Instituut voor de Nederlandse Taal