Meehelpen? Ga naar etymologieWiki

 

Jaarwoord generator van Genootschap Onze Taal

 

drillen - (schudden, trillen; africhten, oefenen)

Etymologische (standaard)werken

M. Philippa, F. Debrabandere, A. Quak, T. Schoonheim en N. van der Sijs (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands, 4 delen, Amsterdam

drillen ww. ‘schudden, trillen; africhten, oefenen’
Mnl. drillen ‘(door)boren’ [1357; MNW] en ‘trillen, zwaaien’ [1400-50; MNW]; vnnl. drillen ‘boren’ [eind 16e. eeuw; WNT wijnazijn], ‘trillen, dansend bewegen’ [1612; WNT zang I], ‘africhten (van paard)’ [1615; WNT traf], ‘winden’ [1671; WNT], ‘africhten (van militairen)’ [1721; WNT recruut].
Nhd. drillen ‘draaien, africhten’ < pgm. *þreljan- ‘draaien, boren’; vergelijkbaar is oe. þȳrlian ‘boren’ (ne. thrill ‘beven; aangrijpen’, zie → thriller), een afleiding van het zn. þȳrel ‘gat’, welk woord verwant is met → door.
De oorspr. betekenis is ‘boren, draaien’; in die zin hoort het bij pgm. *þrel- < pie. *terh1- ‘draaien’ (IEW 1071-72). In de betekenis ‘africhten’ is het wrsch. overgenomen uit het Duits, zoals ook Engels drill ‘africhten’ in de 17e eeuw aan het Duits is ontleend. Deze betekenis zal zijn voortgekomen uit ‘rond laten lopen’.
Engels drill in de betekenis ‘boren’ is ontleend aan het Middelnederlands.

P.A.F. van Veen en N. van der Sijs (1997), Etymologisch woordenboek: de herkomst van onze woorden, 2e druk, Van Dale Lexicografie, Utrecht/Antwerpen

drillen* [africhten, boren] {1460 in de betekenis ‘boren, zwaaien’; de betekenis ‘africhten’ 1724-1726} middelnederduits drillen [rollen, draaien], middelhoogduits drillen [draaien, rond maken], engels to thrill [doorboren]; in fries en nd., waaruit ook sedert de 17e eeuw in hd., komt de betekenis ‘africhten op’ voor, vermoedelijk via de betekenis ‘kwellen’, die nog voorkomt in deens drilledrol1.

J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek, Leiden

drillen 1 ww. ‘trillende beweging maken; boren met een drilboor; africhten van soldaten’, mnl. drillen ‘boren; zwaaien’, mnd. drillen ‘rollen, draaien’, mhd. drillen ‘draaien, rondmaken’, ne. thrill ‘doorboren’. — Afl. van de onder draaien behandelde idg. wt. *ter; zie ook: dral en drol.

Het is mogelijk, dat de bet. ‘een trillende beweging maken’ eerder te verklaren is als een affectieve nevenvorm van trillen (met verzachting van de beginconsonant evenals in drentelen). — De bet. ‘africhten van rekruten’ kan ontstaan zijn uit die van ‘steeds maar laten rondlopen’ (zo ook in nnd, waaruit sedert de 17de eeuw nhd. drillen en fri.). Dat leidt dan verder tot ‘het iemand lastig maken, foppen’, dat eveneens in nnl. nnd. en fri. bekend is.

Julius Pokorny (1959), Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch, Bern.

ter-3, terǝ- und teri-, trī- ‘reiben; drehend reiben’ (woraus ‘drehen’), ‘(reibend) durchbohren’, auch teru- : treu- (erweitert mit b, g, gh, g̑h, k, p); hierher ter-2 ‘zart’ (eig. ‘aufgerieben’, vgl. lat. mollis : molō), und ter-6 in Worten für ‘malmendes Insekt’, toro-s ‘Reibung’; tormo-s ‘Loch’, trōg-s ‘Kauender’, trougho- : trūgho- ‘abgerissen, elend’, trōuko- : trūkā ‘Gefäß’, troupo- ‘Klotz’, trūpā ‘Loch’

A. Ai. turá- ‘wund’ oder ‘krank’, ā́tura- ds.;
gr. τείρω ‘reibe (auf), bedränge, quäle, betrübe’, τίτρημι, jünger τιτράω ‘zerreibe, durchbohre’ (Fut. τρήσω; τρητός ‘durchbohrt, durchlöchert’, τρῆμα ‘Loch’), τετραίνω ds. (vgl. lit. trinù); κυκλοτερής ‘rund gedreht’, τέρετρον ‘Bohrer’, τερέω ‘bohre, drechsle’; ἔτορε ‘durchbohrte’ (Partiz. Präs. ἀντι-τορεῦντα, Perf. τετορημένος), τόρος ‘Meißel’ (vgl. auch τορός ‘durchdringend laut’ unter *toro-s ‘laut’), τορεύς ‘Grabstichel, Meißel’, τορεία ‘das Verfertigen erhabener Arbeit in Stein oder Metall’, τορεύω ‘schnitze’; τόρνος ‘Zirkel, Dreheisen; Kreisbewegung’ (τόρονος· τόρνος. Ταραντῖνοι Hes., vgl. lak. τορονευτός); τόρμος ‘Loch’; über gr. ἀτάρτηρος ‘rücksichtslos’ (?) s. Frisk 176;
alb. tjer ‘spinne’ (*terō);
lat. terō, -ere, trīvī, trītum ‘reiben, zerreiben’, die außerpräsentischen Formen von der Basis trēi-, trī-, desgleichen dētrīmentum (gleichbedeutendes termentum bei Paul. Fest. 498 L.) ‘Abbruch, Schaden’, trīticum ‘Weizen’ (‘*Dreschgetreide’), triō m. ‘Pflugochse’ (‘ā terendā terrā’), trībulum ‘Dreschbrett’, trībulāre ‘pressen; bedrängen, plagen (spät)’, tetricus ‘mürrisch, finster’, intertrīgō ‘wundgeriebene Stelle’; teres, -etis (eig. ‘glattgerieben’) ‘länglichrund, glattrund, schlank, fein’, terebrā ‘Bohrer’; trīcae ‘Ränke’ (Pl.) zu *trī-kā ‘tribulatio’;
toch AB trik- ‘in die Irre gehen, fehlen’, В traik- ‘in die Irre führen’, Partiz. Perf. Pass. tetrīku;
von derselben Basis trēi-, trī- (wie trīvī usw.) mir. trēith ‘schwach’, und gr. τρί̄βω (τρί̄ψω, ἐτρί̆βην) ‘reibe, zerreibe, entkräfte usw.’, τρῐβή ‘das Reiben usw.’, τρίβος m. f. ‘abgetretener Weg, Straße; das Reiben, Verzug’; vgl. ksl. trěbiti ‘reinigen, roden’ aus ursl. *terb- (τρί̄βω : lat. trī- = sl. terb- : lat. ter-); dazu mir. trebaid (*tr̥b-) ‘pflügt, bewohnt’, air. trebar ‘klug’ (z. T. mit treb, S. 1090, zusammengefallen);
air. tarathar, cymr. usw. taradr ‘Bohrer’; mir. tuirenn (*torinā) ‘Weizen’ (‘Reibefrucht’);
ahd. drāen ‘drehen, drechseln’ (ursprüngl. ‘*drehend reiben oder bohren’), ags. ðrāwan ‘ds.’; intr. ‘sich umkehren’ (engl. throw ‘werfen’), ahd. drāt, ags. ðrǣd, aisl. þrāðr ‘Draht, Faden’ (*þrēðu-z eig. ‘der Gedrehte’), ahd. drāti ‘schnell, rasch, eilig’ (eig. ‘sich hurtig drehend’); daneben germ. *þr-el- in nd. drillen ‘bohren, quälen’, mhd. gedrollen ‘gedreht, gerundet’, nhd. drillen ‘winden, bohren, quälen’, afries. thralle Adv. ‘schnell’, mnd. dral ‘rund gedreht, sich wirbelnd’, mhd. drel, nhd. dial. drell, drall ‘stark, fest, derb’, womit ags. ðearl ‘streng, hart’ vielleicht identisch ist (*tor-los); aisl. þarmr, ags. ðearm, ahd. daram ‘Darm’ (= gr. τόρμος ‘Loch’); mit þrē- ablautendes þrō- in got. þrōþjan ‘üben’ = russ. tratitь ‘verbrauchen’, čech. tratiti ‘verlieren, zugrunde richten’, zu lit. trótinti ‘reizen, necken’, žem. trúotas ‘Wetzstein’, lett. truõts ds. (Trautmann 326, Vasmer 3, 133);
got. þriskan, aisl. þriskja, þryskva, ags. ðerscan, ahd. drescandreschen’, zu lit. sutrẽškinti Kausat. ‘entzweischlagen’, auch mir. tresc ‘Abfall, Bodensatz’ (falls nicht aisl. Lw.);
vgl. lit. treškė́ti ‘knacken, prasseln’, ksl. trěskъ ‘fragor, fulmen’, ablaut. troska ds. usw.;
lit. tiriù, tìrti ‘forschen’; aksl. tьrǫ, trěti ‘reiben’ (urslav. *tьro, *terti); ablaut. ksl. istor ‘damnum’, russ. tor ‘gebahnter Weg’ (: gr. τόρος ‘Bohrer, Meißel’) aus urslav. *tara- m. ‘Reibung’; balto-slav. *tīrti- f. ‘Zerreibung’, in аčech. trt ds., Infinitiv ksl. trъti, serb. tȑti = lit. tìrti; beruht wie slav. Infinitiv *terti auf zweisilbiger Basis, wie auch balto-slav. *tīrta- ‘zerrieben’ in serb. tȑt = lit. tìrtas ‘durchforscht’; mit n-Suffix: lit. trinù (*trenō), trìnti ‘reiben’, lett. trinu, trìt ‘reiben, schleifen’; mit übertragener Bedeutung auch apr. trinie ‘droht’, trintawinni f. ‘Rächer’ und lit. trenė́ti ‘modern’;
B. Wurzelform teru- : treu-:
Ai. táruṇa-, gr. τέρυ usw., s. u. *ter-2 ‘zart’; gr. ἀτειρής (*ἀ-τερϝ-ης?) etwa ‘unverwüstlich’; τρύ̄ω ‘reibe auf, erschöpfe’, τερύσκετο· ἐτείρετο Hes.; τρύσκει· τρύχει, ξηραίνει Hes., τρῦμα, τρύ̄μη ‘Loch’, τρῡτάνη ‘das Zünglein an der Waage’ (ursprüngl. von der Öffnung, in der sich die Zunge bewegt); τιτρώσκω ‘ich bewältige, beschädige, verwunde’ (Fut. τρώσω), τρώω (*τρωϝω) ‘durchbohre, verwunde, verletze’, τρῶσις, dor. ion. τρῶμα ‘Wunde’ (wegen att. τραῦμα ds. mit ō aus ōu);
cymr. taraw (*toraw) ‘schlagen’, trewis ‘er schlug’, mcymr. tereu ‘schlägt’, mbret. tarauat ‘reiben’, abret. toreusit ‘attrivit’ (*torōu̯-: gr. τορεύω), vgl. nbret. Vannes torein ‘schlagen’ (Loth. RC 37, 47 f.);
lit. truniù, -ė́ti ‘faulen’, eig. ‘*aufgerieben, morsch werden’, lit. triùškinu, trùškinu ‘zermalme’, vielleicht (als ‘*Geräusch wie beim Darüberreiben’), truškù, -ė́ti ‘prasseln, knistern, beim Brechen von Holz u. dgl.’ (vgl. gr. τρύσκω ‘reibe’);
aksl. trovǫ, truti, ablaut. Kausativ traviti ‘aufzehren’ (idg. *treu̯ō: *trōu̯ei̯ō); aksl. trava f. ‘Garten’ (ablaut. trěva aus *trēuā), russ. travá ‘Gras’ (dazu der nhd. FlN Trave); ablaut. urslav. *trūi̯ō ‘reibe’ in ksl. tryjǫ, tryti (vgl. gr. τρύ̄ω ‘reibe auf’: τρῡσί-βιος ‘das Leben erschöpfend’); hierher auch ksl. trizna ‘Totenfeier’ (aus *tryzna);
ags. ðrōwigean (*ðrōwōjan) ‘leiden, dulden’, ahd. drōa ‘onus, passio’, druoē̆n, druota ‘pati’; ags. līcðrōwere ‘ein Aussätziger’, aisl. līkþrār ‘aussätzig’; aisl. þrā f. (*þrawō) ‘heftiges, leidvolles Verlangen’, þrā und þreyja ‘verlangen, sich sehnen’, þrā n. ‘Trotz, pertinacia’, þrār ‘pertinax’, ags. ðrēa, ðrawu f. ‘Leid, Drangsal; Drohung’, as. thrāwerk ‘Leid’ = ags. ðrēaworc ‘Elend’, ahd. drawa, thrauwa, drōa ‘Drohung, Drohen’, ags. ðrēan ‘drohen, bedrängen, plagen’, ahd. drawen, drewen, drauwen, drōen, nhd. drohen, dräuen; mit der Bed.-Entwicklung ‘reiben - quetschen, drücken’: ags. geðrūen ‘zusammengepreßt, verdichtet’, ðrȳn ‘drücken’;
toch. A tsru ‘wenig’ (*teru̯o-).
C. Als Erweiterung der i-Basis kann gelten: *trēid- in cymr. trwyddo ‘bohren’, lit. tríedžiu ‘habe starken Durchfall’; vgl. unten S. 1076.
D. Erweiterungen von ter- und treu-:
1. terb-: s. S. 1071 unten.
2. terg-: lat. tergō, -ere, tergēo, -ēre ‘abwischen, reinigen’, mantēlum, mantēle ‘Handtuch’ (*man-terg-sli-, zu manus S. 740), ablautend umbr. Akk. Sg. mantrahklu, mandraclo ‘mantēle’ (*-trāg-kla); got. þaírko n. ‘Loch’, tiefstufig mnd. dork ‘Kielraum’, ags. ðurruc ‘cumba’, ‘caupolus’;
*trōg-, *trǝg- in gr. τρώγω ‘zernage, knuppere, fresse Rohes’ (Aor. ἔτραγον), τρωγάλια ‘Näschereien’, τρώγλη ‘Loch, Höhle’, τρώξ ‘Kornwurm’, τράγος ‘Bock’; arm. t’urc, Gen. t’rcoy ‘mala, maxilla’ (Nom. statt *truc aus *trōg̑- durch Entgleisung nach dem Gen. t’rcoy?) und aracem ‘weide’ (*trǝg̑-); toch. AB trāsk- ‘kauen’.
3. terg̑h-: aksl. trězati, trьzati ‘reißen’, mit Velar tъrgati, trъgnǫti ds.
4. terp-, trep- (nur bsl.): lett. tā̀rps ‘Wurm’ (‘der Zerbohrende’), lit. tárpas ‘Zwischenraum, Lücke, Kluft’, tar̃p, ter̃p ‘zwischen’; lit. trapùs ‘spröde, leicht brechend’, lett. trapjš, trapans ‘mürbe’, trapains ‘morsch, brüchig, verwitternd’, trapêt, trepêt ‘verwittern, faul, mürbe werden’; unklar aksl. trapъ ‘Grube’ (*torp-), serb. trap ‘Rübengrube’.
5. treugh-: vielleicht gr. τρύ̄χω “τρύω”, τρῦχος n. ‘das Abgerissene, Lappen’, τρῡχηρός ‘abgerissen, zerlumpt’; air. trōg, truag ‘elend, unglücklich’; cymr. mbret. tru ‘elend’, gall. PN Trougillus, Trōgus.
6. treuk-: cymr. trwch ‘abgeschnitten’, trychu ‘schneiden’ (*truk-s-); aisl. þrō, Pl. þrø̄r f. ‘Trog’, ags. ðrūh, Gen. ðrȳh f. m. n. ‘ds., Rinne, Sarg’, ahd. drūh drūch (eigentlich ‘*Verbrecherblock’) ‘Fußfessel, Tierfalle’, nhd. Drauche ‘Falle, Wolfs- oder Fuchseisen’, as. thrūh ‘Fessel’; mit gramm. Wechsel isl. þrūga, norw. dial. trūga, tryge, trjug ‘Art Schneeschuh’; aisl. þrūga ‘drohen’ (s. zur Bed. oben mhd. drohen); Intensiv aschwed. þrykkja, ags. ðryccan ‘drücken, drängen, einpressen’, ahd. drucken, nhd. drücken;
lit. trúk-stu, -au, -ti ‘reißen, brechen, platzen’, trũkis ‘Riß, Bruch, Spalte’, lett. trũk-stu, -u, -t ‘entzweigehen, brechen; mangeln, fehlen’, trũkums ‘Bruch; Mangel’; traũks ‘Geschirr, Gefäß’, lit. traukai ‘Gefäße’ (‘*ausgebohrtes, gehöhltes Stammstück’), lit. tráukti ‘ziehen’, apr. pertraūki ‘verschloß’ (eig. ‘umzog’), lett. traukt ‘schlagen’; lit. trùkti ‘dauern, währen’, trúkščioti ‘zucken’.
7. treup-: gr. τρῡπάω ‘bohre, durchbohre’, τρύ̄πανον ‘Bohrer’, τρύ̄πη ‘Loch’; apr. trupis ‘Klotz’; lit. trupù, -ė́ti ‘zerbröckeln’, trupùs ‘bröckelig’, traupus ‘spröde’, lett. sa-trupêt ‘morsch werden’; russ.-ksl. trupъ (*troupos) ‘Baumklotz; Leichnam’, aksl. trupije “θνησιμαῖα”, skr. trȗp ‘Rumpf’ usw., aksl. truplь ‘hohl’.

WP. I 728 ff., WH. II 649, 670, 672 f., 704 f., Trautmann 324 f., 326 f., 330, Vasmer 3, 95 f., 97, 124, 130 f., 143 f., Frisk 177, Mayrhofer 1, 514.

N. van Wijk (1936 [1912]), Franck's Etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, 2e druk, Den Haag

drillen ww. (boren), waarvan ’t znw. dril “drilboor” (dial. ook “klap om de ooren”) gevormd is, mnl. drillen “boren, zwaaien”. = mhd. drillen “draaien, rond maken” (sterk deelw. gedrollen “rond”), nhd. ook “boren” (die bet. is in het Ndd. ouder), mnd. drillen “rollen, draaien”, eng. to thrill “(door-)boren”. Evenals het wgerm. bnw. *þralla- (zie dra) en de bij drol besproken woorden van den idg. wortel ter- “doorboren”. Drillen kan germ. “þreljanan of *þreðlîanan zijn of een secundaire formatie evenals Zaansch drijlen “garen op klossen winden”. De secundaire bet. “africhten (van recruten enz.)” en (dial.) “het iemand lastig maken, foppen, bedriegen” komen ook in ’t Fri. en in het Ndd. voor, waaruit nhd. drillen “africhten” ontleend is (sedert de 17e eeuw). De. drille en zw. drilla “boren”, uit het Ndd., beteekenen ook “kwellen, voor den gek houden”, in het oudere De. ook “africhten”. De ndl. dial. bet. “dribbelen”, reeds bij Kil., is uit “draaien, zwaaien” ontstaan.

J. Vercoullie (1925), Beknopt etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, Den Haag / Gent

drillen o.w.en ono.w., z. dril 1, dril 2 en dril 3. — In de bet. van in rijen zaaien is het uit Eng. to drill, dat aan dril ontleend is.

Dialectwoordenboeken en woordenboeken van variëteiten van het Nederlands

F. Debrabandere (2010), Brabants etymologisch woordenboek: de herkomst van de woordenschat van Antwerpen, Brussel, Noord-Brabant en Vlaams-Brabant, Zwolle

drillen, ww.: hard lopen, veel lopen, op stap gaan; foppen, bedriegen. Mnl. drillen ‘zwaaien’, Vnnl. drillen, trillen ‘wankelen, wandelen, ronddraaien’ (Kiliaan). Ndl. drillen ‘lopen, draaien, dansen, slenteren’, Mnd. drillen ‘rollen, draaien’, E. thrill ‘doorboren’. Germ. *þ^yrlian ‘boren’, *þrel < Idg. *terhi ‘draaien’. Freq. van draaien. De betekenisovergang ‘zwaaien’ > ‘uitgaan’ kan worden vergeleken met zwieren in b.v. aan de zwier gaan, aan de draai zijn. De Mnd. bet. ‘rollen’ vinden we ook terug in studententaal rollen ‘aan de zwier gaan’. Uit de bet. ‘rond laten lopen’ kan de bet. van drillen ‘africhten’ worden verklaard, en vandaar ‘ringeloren, kwellen, plagen’ en ten slotte ‘bedriegen’.

drullen, ww.: rollen, snel ronddraaien. Met geronde klinker naast Mnl. drillen ‘zwaaien’, Mnd. drillen ‘rollen’, Mhd. drillen ‘zwaaien’, E. thrill ‘doorboren’. Hoort bij draaien.

F. Debrabandere (2007), Zeeuws etymologisch woordenboek: de herkomst van de Zeeuwse woorden, Amsterdam

dreilen ww.: glijden (op schaatsen); keilen. Zie dreil.

F. Debrabandere (2005), Oost-Vlaams en Zeeuws-Vlaams etymologisch woordenboek: de herkomst van de Oost- en Zeeuws-Vlaamse woorden, Amsterdam

drillen (G), ww.: zwieren, op stap zijn. Zie dril.

A.A. Weijnen (2003), Etymologisch dialectwoordenboek, Den Haag

drulle rollen, snel ronddraaien (Brabant, Bommelerwaard, Oudbeierland, Zeddam). = geldov. drillen ‘ronddraaien’ = mnl. drillen ‘zwaaien’, mndd. drillen ‘rollen’ = mhgd. drillen ‘zwaaien’ = eng. thrill. ‘doorboren’. ~ drol, ~ draaien.
Opprel 70, TT VII 25, WBD 443-444.

J. van Donselaar (1989), Woordenboek van het Surinaams-Nederlands, Muiderberg

I. drillen (drilde, heeft gedrild), dooreen roeren, klutsen (beslag e.d.). Ze klaagde nooit over het verleden en bleef de tijd idealiseren van de prapi* en de prapistok* waarmee ze uren achtereen de suiker en de eieren moest drillen voor haar beroemde cakes* en Engelse bollen*, gebakken in Wijsmanboter* (Vianen 1972: 7). - Etym.: Vgl. (veroud.) AN d. = o.m. (overg.) doen trillen; winden. E to drill = ronddraaien (sedert 1681, nu veroud. of dial.); vermoedelijk van N d. (Onions). S dreri.

II. drillen (drilde, heeft gedrild), terecht wijzen, mores leren. Ik laat* je voor Jan, hij zal je drillen! - Etym.: AN d. = o.m. volgens strenge regels africhten.

Uitleenwoordenboeken

N. van der Sijs (2010), Nederlandse woorden wereldwijd, Den Haag; met aanvullingen uit Uitleenwoordenbank 2015

drillen ‘boren; africhten; (verouderd) ringeloren, plagen; heen en weer lopen’ -> Engels drill ‘boren; ronddraaien; africhten, exerceren’;? Duits drillen ‘boren’; Deens drille ‘boren, plagen, moeilijkheden geven’ (uit Nederlands of Nederduits); Noors drille ‘boren met drilboor; africhten; (verouderd) plagen’ (uit Nederlands of Nederduits); Frans † driller ‘rennen, ervandoor gaan’; Maltees drill ‘volgens strenge regels africhten; lichamelijke oefening’ ; Indonesisch dril ‘africhten, exerceren’; Ambons-Maleis dril ‘exerceren’; Jakartaans-Maleis derèl ‘neerschieten’; Javaans drèl ‘gelijktijdig geweervuur, salvo’; Kupang-Maleis drel ‘africhten, exerceren’; Madoerees drel, ēddrel ‘pelotonvuur maken of afvuren’; Menadonees drel ‘africhten, exerceren’; Ternataans-Maleis drel ‘africhten, exerceren’; Papiaments drel (ouder: dril) ‘boren, africhten, exerceren; militaire mars’.

Dateringen of neologismen

N. van der Sijs (2001), Chronologisch woordenboek: de ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, Amsterdam

drillen* boren 1460 [MNW]

drillen* africhten 1724-1726 [WNT]

Overige werken

Woordenboek der Nederlandsche taal (WNT) & Middelnederlandsch woordenboek (MNW) & Vroegmiddelnederlands woordenboek (VMNW) & Oudnederlands woordenboek (ONW) – alle onderdeel van de Geïntegreerde Taalbank (GTB)

Zoek dit woord op in het WNT, MNW, VMNW, ONW.

Hosted by Instituut voor de Nederlandse Taal